Instalacja wodociągowo-kanalizacyjna to zestaw operacji, w wyniku których pobyt ludzi w budynku staje się dość wygodny, spełniając minimalne wymagania nowoczesności. Wodociąg jest przeznaczony do nieprzerwanego zaopatrzenia w wodę punktów konsumenckich (budynki prywatne i wielorodzinne, obiekty socjalne, medyczne, handlowe i inne). Składa się ze specjalnych konstrukcji inżynierskich, które zapewniają transport zasobów wodnych przez sieć wodociągową na duże odległości i wysokości.

Instalacja sieci wodociągowej odbywa się w celu zapewnienia ciągłego dopływu wody użytkowej do punktu poboru. Kanalizacja jest wyposażona tak, aby odprowadzać zużytą wodę i czyścić odpływy.

Układ rurociągów wodociągowych i kanalizacyjnych dla oddzielnego budynku lub kompleksu jest możliwy na dwa sposoby:

- Łącząc się ze scentralizowanym systemem.
- Budując instalację wolnostojącą.

Sieci wodociągowe i kanalizacyjne mogą być:

- Bez presji. Ponieważ planuje się ruch grawitacyjny, instalacja rurociągów odbywa się z pewnym nachyleniem, co pozwala na przepływ cieczy bez dodatkowego pompowania;
- Pod presją. Pompy zapewniające stały ruch czynnika roboczego, sieć jest dostarczana w przypadkach, gdy konieczne jest dostarczanie jej w dużych ilościach, a także w trudnym terenie, który nie pozwala na instalację zewnętrznego systemu zaopatrzenia w wodę z optymalne nachylenie.

Na podstawie lokalizacji sieci inżynierskich w stosunku do obiektów wiążących zwyczajowo mówi się o nich jako:

- O wewnętrznym. Instalacja wodociągu wewnętrznego rozpoczyna się w miejscu wprowadzenia rury do budynku, wewnętrzne sieci kanalizacyjne kończą się w miejscu wyjścia rury z budynku;
- O zewnątrznym. Montaż zewnętrznych sieci wodociągowych i kanalizacyjnych odbywa się na zewnątrz budynków i budowli.

Wewnętrzna sieć wodociągowa składa się z następujących elementów:
- Wejście rurowe do budynku;
- Uruchomienie instalacji wodno-pomiarowej i rozprowadzającej;
- Źródło dostarczające ciepłą wodę;
- Podwójny rurociąg, którym oddzielnie transportowana jest ciepła i zimna woda;
- Linie zasilające do punktów poboru wody;
- Konsumenci wody.

Wewnętrzne sieci kanalizacyjne składają się z:
- Rury prowadzące z punktów poboru wody;
- Pion kanalizacyjny z podłączonymi do niego rurami;
- Miejsce wycofania się z budowy rury kanalizacyjnej.
Montaż zewnętrznych sieci wodociągowych i kanalizacyjnych zakłada montaż następujących urządzeń:
- Pompowanie (pompy powierzchniowe, zatapialne i/lub kałowe);
- Rurociąg na zewnątrz budynków;
- Studnie (przejściowe, obrotowe, rewizyjne);
- Studnie (studnie) wymagane przez autonomiczne rurociągi;
- Oczyszczalnia, która wymaga kanalizacji.

Instalacja i wymiana zaopatrzenia w wodę i urządzeń sanitarnych obejmuje pewną sekwencję działań, które można schematycznie przedstawić w następujący sposób:

- Sporządzenie planu i schematu, uwzględniającego szczegółowo lokalizację sieci i każdego elementu.
- Przygotowanie narzędzi potrzebnych do montażu, dobór materiałów odpowiednich do montażu na wodociągu wewnętrznym oraz do montażu sieci zewnętrznej.
- Demontaż przestarzałych urządzeń w celu wymiany.
- Wykonywanie robót ziemnych w celu ułożenia komunikacji zewnętrznej na wymaganej głębokości.
- Wykonanie instalacji rurociągów do zaopatrzenia w wodę i kanalizacji dla sieci zewnętrznych.
- Połączenie z sieciami wewnętrznymi. Przejście na instalację i wymianę poszczególnych urządzeń związanych z sieciami wewnętrznymi.

Pożądane jest ułożenie wewnętrznego dopływu wody w taki sposób, aby jego długość była jak najmniejsza, a projekt zawierał zakręty i skrzyżowania do minimum. Instalacja rur wodociągowych wewnątrz budynku w sposób zamknięty jest dość trudna. Wymaga to pewnych umiejętności zawodowych i dokładnych wstępnych obliczeń.

Notatka! Rury ukryte w ścianach nie powinny mieć kształtek, a przyłącza, które mają być wykonane, powinny być wyprowadzone do miejsc dostępnych do kontroli oraz do prewencyjnych prac konserwacyjnych i naprawczych.

Dużo łatwiej jest przeprowadzić instalację wodociągową wewnątrz budynku w sposób otwarty, a prowadzenie działań prewencyjnych, konserwacyjnych i naprawczych nie nastręcza żadnych trudności. Umieszczenie rur wodnych w płaszczyźnie pionowej znajduje się w rogach pomieszczeń, w płaszczyźnie poziomej są one umieszczone na poziomie podłogi, w niewielkiej odległości od ścian.

Produkty stalowe do autonomicznego zaopatrzenia w wodę i żeliwa - do ścieków są coraz rzadziej używane ze względu na ich znaczną wagę i względną złożoność układania, a także wysokie koszty.

Rury wodociągowe z metalu i tworzywa sztucznego są znacznie tańsze, a praca z nimi jest łatwiejsza i szybsza. Można je łatwo wyginać bez użycia narzędzi, można je łączyć za pomocą adapterów z produktami z innych materiałów. Montaż wymaga użycia okuć, których uszczelki należy okresowo wymieniać, dlatego zamknięta uszczelka metalowo-plastikowa jest niepożądana.

Warto wiedzieć! Zaleca się stosowanie metaloplastiku tylko w niektórych miejscach z otwartym dostępem, gdzie przejawią się jego najlepsze właściwości - niski współczynnik oporu hydrodynamicznego i niewielka utrata ciśnienia czynnika roboczego.

Teraz prawie zawsze wybór skłania się na korzyść jednej z odmian plastiku:

- Polietylenu. Trwałe i elastyczne produkty wykonane z polietylenu służą do aranżacji wodociągów i kanalizacji zewnętrznej. Zgrzewany polietylen nie boi się zamarzania, a następnie rozmrażania. Polietylen usieciowany jest wyższej jakości i tańszy, do jego łączenia służą łączniki. Zastosowanie jest możliwe nawet w przypadku systemów zaopatrzenia w ciepłą wodę i ogrzewania;
- Chlorek winylu. Są to produkty sztywne, które łączy się ze sobą przez klejenie, są odporne na promieniowanie UV i nadają się do montażu otwartego;
- Polibutylenu. Dość drogie rury łączy się przez spawanie, wykorzystując ich elastyczność i przewodność cieplną w podłogach z ciepłą wodą;
- Polipropylenu. Charakterystyki są podobne do usieciowanego polietylenu, ale koszt jest znacznie niższy. Zastosowanie specjalnego sprzętu do spawania z precyzyjnym przestrzeganiem procesu technologicznego pozwala osiągnąć wysoką żywotność, co najmniej pięćdziesięciu lat. Nie zaleca się układania zamkniętego ze względu na wysoki współczynnik rozszerzalności cieplnej.

Rury z tworzyw sztucznych do wody są preferowane ze względu na takie czynniki:

- Długa żywotność;
- Zróżnicowany asortyment;
- Możliwość układania zarówno w sposób otwarty jak i zamknięty;
- Obojętność na korozję i substancje aktywne chemicznie;
- Wytrzymały;
- Niska waga;
- Niska przewodność cieplna;
- Niska chropowatość, zapewniająca dużą przepustowość i zapobiegająca tworzeniu się płytki nazębnej i zatorów;
- Uproszczone procedury instalacji, konserwacji i naprawy.

Korzystając z produktów z tworzyw sztucznych, należy zdawać sobie sprawę z ich nieodłącznych wad:

- Podlega spalaniu;
- Spadek siły wraz ze wzrostem temperatury;
- Wysoki współczynnik rozszerzalności cieplnej, który objawia się odkształceniem podczas pracy.
Wady rur z tworzyw sztucznych są uznawane za nieistotne w porównaniu z korzyściami płynącymi z ich użytkowania. Dlatego w zdecydowanej większości przypadków podczas instalowania kanalizacji i kanalizacji preferowane są produkty z tworzyw sztucznych.
Prace związane z instalacją i wymianą komunikacji wodociągowej i kanalizacyjnej stały się znacznie łatwiejsze dzięki rozpowszechnieniu rur z tworzyw sztucznych i elementów łączących do ich instalacji. Właściwe zaplanowanie projektu i dobór materiałów, zgodność ze szczegółami procesu technologicznego stworzy komfortowe warunki przebywania w budynkach.

Prace zakończone